Dziennik Podróżny

Dziennik Podróżny

poniedziałek, 25 sierpnia 2025

  Porzuciłem to miejsce przygnieciony przez życie, deprechę i złą pogodę. Dużo czasu musiało minąć, zanim poczułem chęć napisania tutaj kilku słów. Szalę przelało zachęcenie przez jednego koleżkę, który lubił poczytać moje twory. A nic tak nie łechce poharatanego ego jak komplementy. To oto jest i ona - notka powrotna. Czy na stałe, to jak to mawia klasyk - czas pokaże.
Fajnie jednak mieć taki dziennik tych moich mini wycieczek. Skoro są tak małe i jest ich tak mało, to miło wrócić do nich chociaż tutaj. Może to ochroni je przed wpadnięciem do czarnych dziur w mózgu.
Z chłopakami (nazwijmy ich Mieczysławem i Konstantym) zdarza się nam spotkać parę razy do roku na jakiś wypad weekendowy. Tym razem mieliśmy ustawkę na rowery w góry. 
Jarałem się tym niezmiernie, gdyż nie jeździłem tym rowerem tak dawno, że prawie zapomniałem jak to się robi. Zmusić mi się ciężko, mimo usilnych prób zmotywowania się do jazdy poprzez kupno coraz to innych gównianych gadżetów rowerowych, które są mi do niczego nie potrzebne. Mimo to, mój wymarzony i już nie modny, grawelek stoi i się kurzy. Tak więc wycieczka jawiła mi się jako szansa odzyskania na nowo frajdy z jazdy i to mimo, że pierwsza próba miesiąc wcześniej takiej zmiany nie przyniosła. 
Do rzeczy więc. 
Kiedy wszyscy już sprawdzali prognozy pogody odliczając dni do wyjazdu, koleżka Konstanty spierdolił się z roweru tak pechowo, że złamał sobie palec w ręce. Musieliśmy więc zrewidować nasze ambitne plany górskiej napierdalanki rowerowej i zaplanować coś innego. Padło na górską wędrówkę. Po krótkiej dyskusji i trochę na odpierdol, wybraliśmy Góry Sowie. Bo blisko, bo nie byłem i w sumie to nie wiem czemu. Bo tam ani widoków ani nic ciekawego. 
W każdym razie po szybkim pakowaniu (tak szybkim, że zapomniałem paru przydatnych drobiazgów jak szczoteczka do zębów i kubek do kawy) ruszyliśmy w podróż. Samo wyruszenie z pod domu odbyło się incognito z powodu CENZURA. Nie mogę zdradzać szczegółów sprawy, ale mam nadzieję, że udało mi się wymknąć niepostrzeżenie, gdyż inaczej będę mieć przejebane.   
    Ja, cierpiący na ból pleców i jak później się okazało jakieś dziwne nocne astmiczne napady, w których walczyłem o każdy oddech niczym rybka wyrzucona na brzeg, Kostek ze złamanym palcem i brakiem radości z wycieczki oraz wiecznie marudzący, ale marudzący z radosny i poczciwy sposób Mieczysław. 
    Plan wycieczki: Dzień pierwszy (a w zasadzie tylko noc bo, na miejsce przybyliśmy po 22) zakładał nocleg w wiacie, tudzież namiocie. W dzień drugi ambitną jak na moje arcy sflaczałe mięśnie trasę 27 km i powrót do wozu, a dzień trzeci trasa była do ustalenia. 
Ale jak to bywa, się zjebało.
Po pierwsze, w ten letni, sierpniowy weekend była jesień i zimno w chuj. 11 stopni w dzień i 5 w nocy. No kurwa, piękne lato.
Po drugie, szybko okazało się, że nikomu tak naprawdę nie chce się za bardzo chodzić i trasę sobie obcięliśmy do ok 22 km. 
Po trzecie koleżka Mieczysław wypierdolił się pod koniec dnia koncertowo i rozwalił se kolano, co przekreśliło godne niedzielne zakończenie wycieczki.
Po doczłapaniu się do schroniska Zygmuntówka i wypiciu kilku piw alko i bez alko poszliśmy o 21 spać. By dziadkowego klimatu stało się zadość, każdy chrapał i pierdział przez sen (przy zamkniętym oknie!) 
Na drugi dzień bo obfitym i takim sobie śniadaniu wsiedliśmy na swoje wózki inwalidzkie i pojechaliśmy w drogę powrotną. 
Taka to była wycieczka, nie zapomnę jej nigdy. 

poniedziałek, 3 października 2016

Spływ kajakiem to fajna rzecz. Wełną szczególnie.

Kilka słów wstępu.
Wełna
Płynąc rzeką odbiera się otoczenie zupełnie inaczej. Przynajmniej ja mam tak, że kompletnie tracę orientację w terenie. Nie ma znaków, drogowskazów, najczęściej nie widać nic prócz wody i
brzegów. Nie ma dla mnie żadnego odniesienia, nawet czasowego - bo czasem zapierdala się
wiosłami i sunie do przodu jak motorówa, by zaraz za zakrętem utknąć w jakiś szuwarach i ledwo posuwać się naprzód.
Z tego też powodu, cały spływ zlał mi się w jedną całość, a niektóre wydarzenia straciły swoje odpowiednie miejsce w czasie. Tym bardziej, że późno zabrałem się za pisanie. Postawiłem więc sobie darować dokładne przedstawienie nazw geograficznych miejscówek- tylko tam gdzie pamiętam to są. Ostrzegam też, że niektóre wydarzenia i miejsca mogą mieć pomieszaną kolejność. Dlatego też, nie czepiać mi się, że to niemożliwe, ze za jeziorem A jest coś tam, bo tam jest jezioro C itd. 
No. 

czwartek, 3 marca 2016

Rowerowe Rudawy lipiec 2015 cz.1

Od kiedy zacząłem jeździć na rowerze trochę bardziej - znaczy dalej niż do sklepu po bułki - zapragnąłem pojeździć w górach. W zasadzie nie wiem dlaczego, bo jestem cienkim bolkiem i podjazdy kończą się dla mnie w najlepszym wypadku wyciem z bólu i litrami wylanego potu, a w najgorszym zejściem z roweru w połowie. Tak więc po Wielkopolsce płaskiej jak stół jeździ mi się fajnie. Ale trochę znudziły mi się te pola i łąki. Wolę pola i łąki z których rozpościera się widok. Albo WIDOK.
Rok temu byłem dwa dni w okolicach Złotoryi. Trochę krótko, a tyle do zobaczenia. Nie miałem wiec problemu z obraniem celu wycieczki - objazd Pogórza i Gór Kaczawskich oraz Rudaw Janowickich. Górki niskie i w sam raz dla takiego cieniasa.

wtorek, 9 lutego 2016

Kryzys


Jebnął mnie kryzys, niespodziewanie i mocno.
Od ostatniego wpisu minęło pół roku, od ostatniej wycieczki rowerowej trochę mniej (24 października!), ale i tak jest źle. A nawet kurewsko źle.
Palę, żre i tyje (trochę). No i się nie ruszam prawie wcale.
Co prawda od ostatniego wpisu byłem parę razy w górach, zaliczyłem też kilkudniową rowerową wycieczkę do Rudawach Janowickich (ciągle nie mogę się zebrać, żeby to opisać), ale to nie zmienia mojej ogólnej złej kondycji. Osłabłem, sflaczałem, zdziadziałem. Dno i metr mułu.
Muszę ruszyć dupę, bo inaczej zginę marnie. Byle do pierwszych ciepłych dni przetrzymać...



niedziela, 21 czerwca 2015

Kolejna nieudana wycieczka czerwiec 2015

fot:google
Jak w tytule.
Jak zwykle nawalił sprzęt.
Jak zwykle rower.
W końcu nie bez powodu nosi nazwę Złomek.


Aż mi się pisać nie chce.
Więc krótko, by ożywić wspomnienia, gdy już zbledną...



niedziela, 31 maja 2015

Owocna wycieczka jarocińska 21-22 maja 2015

Maj upłynął bardzo leniwie - przynajmniej pod względem sportowo-fizyczno-turystycznym - głównie z braku czasu. Jednak mimo to mam pewien sukces! A było to tak...

piątek, 8 maja 2015

Wiosna, wiosna tralala! Wycieczka do Lednicy 30-1.5.2015

Wiatrak w Rybitwach
Szybka notka!
Nie ma co kryć - zimą się nieźle opierdalałem. 
Rower poszedł w odstawkę zupełną. Trochę chodziłem tu i ówdzie, ale za wiele kilometrów też nie zrobiłem. 
Blog podupadł, chociaż miałem krótkie wzloty weny i mam w tym momencie zaczętych 6 notek! I żadna nie zmierza do końca...
Kwiecień był chujowaty - ciągłe wiatry urywające głowę skutecznie powstrzymywały moje rowerowe zapędy. 
Aż przyszedł maj! Co prawda chodziły słuchy, że długi weekend za piękny nie będzie - po sieci krążył kawał, że ma być 30 stopni - 10 w piątek, 10 w sobotę i 10 w niedziele. "haha". Ale nie ma opierdalania się! Maj to maj! Ruszyć trzeba. 

poniedziałek, 2 lutego 2015

(nie)Zimowa wycieczka po łąkach

Wstęp dla przypadkowego czytelnika.
W zasadzie wycieczka ta nie zasługuje na opisanie, skoro jednak blog ten ma charakter głównie prywatny i na razie nie planuje ujawniać się dla szerszej gawiedzi (kto znajdzie - jego sprawa), to nie mam oporów przed zamieszczeniem tekstu, który ma służyć głównie moim potrzebom kronikarskim.

Zimy tej zimy brak.
Czekam na śniegi, żeby móc pójść na łąki i zobaczyć je przykryte tym białym cudem. Niestety, piękną jesień mamy tej zimy (niech jednak nikogo nie zmylą gadki o globalnym ociepleniu - zima roku pańskiego 1990 wyglądała podobnie - wiem, bo oglądam sobie na TVP Historia archiwalne Dzienniki Telewizyjne/Wiadomości z pogodą i informacjami sportowymi - polecam, mniej się człowiek denerwuje niż przy oglądaniu newsów). 
Ale ile można czekać na ten śnieg? I po co, skoro przyjemnie jest na łąkach zawsze i o każdej porze. No to wybrałem się na spacerek z Zagórowa do Wrąbczynkowskich Holendrów.

wtorek, 13 stycznia 2015

Nawigacja GPS część 1

Kilka lat temu, kiedy kupiłem swój pierwszy własny telefon (wcześniej - słusznie uważając, że na co mi to dziadostwo - używałem dziedziczone komórki), zauważyłem, że wśród wielu dziwnych nazw funkcji które miał, była jedyna która mi coś mówiła - GPS. Zacząłem drążyć temat i... wsiąkłem. Szybko okazało się, że gps tego telefoniku to w zasadzie atrapa (nigdy nie udało mi się złapać żadnego satelity), jednak już połknąłem przynętę. Wyobrażałem sobie jak podbijam świat mając świadomość, że nigdy w nim nie zabłądzę. Że odkryje zapomniane przez ludzkość miejsca, zatopię się w turystyce i outdoorze bez strachu, że nie odnajdę drogi do domu. A najlepsze, że ten komfort psychiczny miałem mieć za darmo! Niestety, szybko okazało się, że nie jest tak pięknie i żeby to osiągnąć musiałem wydać troszkę kaski na moduł gps, który przesyła dane pozycji do telefonu. Zakupiłem Pentagram PathFinder P3106 i ruszyłem w teren...

środa, 31 grudnia 2014

Krótkie podsumowanie roku i obiecanki (byle nie cacanki!)

2014 - rok przełomowy. Chociaż w poprzednim trochę jeździłem, to dopiero w tym ruszyłem się na poważnie z domu. Odkryłem jaką prawdziwą frajdę może dawać jazda na rowerze i spanie na dziko w lasach i na łąkach. Przejechałem kilka wycieczek (i jeszcze więcej treningów) i mam z nich kupę wspomnień - odkryłem świetne miejsca, parę razy srogo się zawiodłem, a kilka wkurwiłem nieziemsko na mój złomiasty rowerek. Łącznie uzbierało się koło 1660 km. Może i mało. Ale na początek nie jest źle (ciekawostka: ile czasu potrzeba by przejechać 700 km? Rekord Guinnessa należy do Valerjana Romanovskiego, który przejechał 758 km w 48 h!). 

czwartek, 13 listopada 2014

Trening jesienny

Skoro ten blog ma mnie motywować, postanowiłem, że będę tu wrzucał krótkie opisy treningów mających więcej niż 50 km. Chyba, że kompletnie nie będzie o czym pisać...
Tak więc...
Jesień w tym roku jest rozpieszczająca, więc aż nie wypada z tego nie korzystać. Niestety mój złomiasty rower wszedł w tę piękną porę roku uszkodzony i nie nadający do jazdy. Odwlekałem naprawę po trochu z braku kasy, a po trochu... z braku kasy. Żal mi było znowu wydawać pieniądze na to barachło. Ale głód jazdy był większy. Na sztyce, bebechy piasty, szprychy i serwisowanie przez speca (samemu nie miałem serca się do tego zabrać - tym bardziej za centrowanie) poszła trochę ponad stówka. Już dawno koszt napraw i części przekroczył wartość tego roweru. No cóż, biednego nie stać na oszczędzanie, trzeba sobie to raz na zawsze zapamiętać. Może sobie powieszę to hasło na ścianie, albo wyhaftuje na portfelu.
Na pierwszy jesienny wyjazd postanowiłem zrobić sobie szybką, ale planowaną przejażdżkę połączoną z rekonesansem łąk niedaleko Goliny. Taki trening krajoznawczy. 

czwartek, 30 października 2014

O tym jak o mały włos nie rzuciłem roweru w kąt

Jakiś czas temu miałem jechać na wycieczkę rowerową ze znajomym. Nie znam go za dobrze, więc starałem się wybadać co i jak z jego kondycją rowerową, żeby się nie okazało, że po 20 km będzie chciał wracać. Jak się szybko okazało, doświadczenie miał skromne, by nie rzec żadne. I wtedy mi się przypomniały moje niedawne początki rowerowe i głupoty, które wtedy popełniałem i które, o mały włos, nie skończyły się porzuceniem rowerka na wieki. Chciałem mu je opowiedzieć ku przestrodze, ale ostatecznie gościu się z wycieczki wycofał, a mnie pozostały w głowie rady, z którymi nie miałem co zrobić. A że każdy lubi się się mądrzyć i swoje mądrości przekazywać dalej, to i mnie te rady uwierały w głowie. Teraz tak sobie pomyślałem, że skoro mam tego czytanego przez milionów bloga, to po mądruje się trochę tutaj. Nie będę jednak pisał, jak konkretnie coś wykonać, bo w necie jest mnóstwo dobrych poradników, a ja nie jestem na tyle kompetentny. Skupię się tylko na wypunktowaniu moich błędów, by ktoś kto to kiedyś przeczyta, mógł ich uniknąć.

niedziela, 26 października 2014

6 powodów, przez które ciężko się ruszyć z domu

Budzić się na łące...
Każdy wrośnięty w fotel człowiek ma jakieś wymówki i sposoby by wykręcić się przed wyjściem z domu. Ja też mam i choć jedne są już dla mnie wspomnieniem, to z innymi zmagam się do dziś. Ciągle siedzi we mnie taki mały zgniły Mateuszek i namawia, żebym się nie ruszał z domu dalej niż po fajki na stacje benzynową naprzeciwko (chociaż przerzuciłem się palenie tylko "cudzesów" przy różnych okazjach). Staram się gnoja tłamsić, ale czasami memeja zwycięża. Szepcze mi ciągle, wskazując na - jego zdaniem - przeszkody nie do pokonania. Kiedyś starałem się mu zaimponować, łudząc się, że zmieni do mnie stosunek. Teraz wiem, że to niemożliwe. Że jego trzeba po prostu ignorować, a po jakimś czasie przestanie sączyć te swoje mądrości. 

środa, 22 października 2014

Wycieczka po łąkach


Jesienią mnie nosi. Nie wiem czym jest to spowodowane. Może nostalgią za przemijającym latem, obawą przed nadchodzącą zimą, albo zapachem ognisk palonych na polach. W każdym razie co roku mam ochotę wziąć plecak i ruszyć przed siebie, byle gdzie, byle jak - byle się szwędać po nieznanym. W tym roku tym bardziej, że październik przywalił słońcem, którego nie powstydziłby się sierpień, o wrześniu nawet nie wspominając. A jako, że ten rok jest dla mnie przełomowy pod względem ruszenia dupy z mojego super wygodnego skórzanego fotela (kupionego w sklepie z wystawkami z Niemiec za 120 zł - miałem przez pewien czas dyskomfort, że siedzę na opierdzianym niemieckimi pierdami krześle...) to wreszcie mi się to udało. 
Rower niestety leży rozgrzebany bez tylnego koła i czeka na decyzje, czy dostanie nowe, czy będzie reanimacja starego (i jeszcze trochę sobie poczeka). Zostały mi więc do dyspozycji nogi, wyposażone w (prawie) nowe  buty. Do tego na plecy ciągle rozpruwający się plecak znanej niemieckiej firmy szyjącej w Chinach i słynącej z produkcji gówien. Jeszcze tylko pomysł na cel wycieczki. Szybki rzut oka na mapę i decyzja nie mogła być inna - nadwarciańskie łąki. 

czwartek, 25 września 2014

Nieudana wycieczka do Parku Krajobrazowego Promno

Przejazd ze Słupcy do Parku Krajobrazowego Promno 
20-21 września 2014
Planowany dystans - 160 km
Przejechany dystans - 95 km
Szukanych skrzynek - 6, znalezionych - 4


Moja pierwsza notka. Zaczynam od ostatniej wycieczki, bo tak jest mi łatwiej. Nie widać co prawda postępu, ale resztę, wcześniej czy  później, pewnie opiszę...

Idzie jesień. Taka prawdziwa jesień - zimna i wietrzna. A nie ma dla mnie nic gorszego niż jazda rowerem pod wiatr - wtedy każdy metr przejechany jest jak kilometr. Więc pedałuje zacięcie rzucając przekleństwa i wyzwyając wiatr od kurewskiego pomiotu. Chyba go to wkurza, bo zwykle za zakrętem zaczyna wiać jeszcze mocniej. I wywiewa ze mnie całą radość z jazdy.
Jako, że niedługo będzie wiało przez większość dni, i ogólnie pogoda będzie mało zachęcająca, postanowiłem jakoś miło zakończyć lato. Czyli standardową dwudniową wycieczką.

Motywacja!



Muszę się zmotywować.

Przez wiele lat zaniedbywałem swoją kondycję fizyczną i psychiczną. Marnowałem dzień. Praca, sen, komputer, praca, sen, komputer i tak w kółko. Coraz więcej kilo i coraz większe sflaczenie. Raz na ruski rok jakiś krótki wypad na rowerze, albo ze znajomymi do lasu. Za mało, za rzadko.

Otrzeźwienie.

Pewnego weekendu budzę się jak zwykle późno. Fajeczka, kawka i komputerek. Czytam coś tam w necie, łaknąc nie potrzebnych mi newsów. Wszędzie przewija się bieganie. Biega każdy i biega wszędzie. Też półtora roku wcześniej próbowałem. Z kuzynem pobiegliśmy trzy razy i się skończyło. Nawet nie było źle, ale jakoś tak nudno i motywacji do dalszych biegów zabrakło. Nachodzi mnie myśl - a pobiegnę sobie. Taką trasą jak wtedy. Tak dla wyładowania energii skumulowanej przez siedzący tryb życia. Ubieram się w jakieś stare dresy, zniszczone buty i wychodzę na polną drogę za dom. Włączam sobie energetyczną muzyczkę i zaczynam biec. Zapieprzam przez pierwsze sto metrów niesiony przez rytm jakieś piosenki Prodigy. Przez następne 100 metrów coraz szybciej łapię oddech. Po jakimś czasie nie mogę złapać go wcale. Rozsadza mi płuca, mam wrażanie, że gardło skurczyło mi się do milimetra. Jestem na połowie dystansu, który półtora roku temu przebiegałem - może nie bez problemów - ale jednak. A teraz staję i wiem, że dalej nie dam rady. Że zaraz wypluje płuca, a serce przebiję się przez skórę i wyskoczy na zewnątrz.

Postanawiam to zmienić.
Rzucam palenie. Fajki, które mi zostały oddaje na przechowanie bratu.
Zakładam konto na Endomondo (a właściwie reaktywuje, bo okazuję się, że już kiedyś je założyłem)

Jest 6 kwietnia 2014.

Mija kilka miesięcy. Jest środek września. Na rowerze przejechałem trochę ponad 1500 km, kilka razy pobiegałem. Jest lepiej, ale do tego co chciałbym osiągnąć ciągle mi daleko. Dlatego muszę się zmotywować i ten blog - dziennik mojej aktywności fizycznej ma mi w tym pomóc. Będę się starał opisać tutaj moje spostrzeżenia, wspominania i myśli towarzyszące mi w trakcie eskapad i treningów. Pewnie będzie sucho i syntetycznie. Ale to miejsce ma mi pomóc uporządkować wspomnienia i nadać im realniejszy kształt. Kiedyś mam zamiar to przeczytać i być dumnym z drogi jaką przebyłem. Albo i nie...

Chociaż równie dobrze może się zdarzyć, że jeździć albo biegać będę, ale zabraknie mi motywacji do opisywania tego. No trudno;)


W każdym razie, żyj, Dzienniku mój żyj! I motywuj mnie!
Tym bardziej, że idzie zima...